De termen 'bi-wiring' en 'bi-amping' zorgen voor nogal verwarring bij home-theater en hifi fans. Beide zorgen voro meer luidsprekerkabels, maar wat is nu wat ?
Bi-wiring
Bi betekent 'twee', en dat is wat je krijgt bij bi-wiring: twee (paar) luidsprekerskabels naar dezelfde luidspreker, in plaats van één. Aan de kant van de versterker zitten ze aan aan elkaar vast - fysisch, maar in ieder geval electrisch. Aan de luidsprekerkant worden ze apart aangesloten: één kabel aan het 'hoog', en één aan het 'laag'. De luidspreker moet hier wel geschikt voor zijn: ze zijn te herkennen aan meerdere aansluitingen, initieel verbonden met een kabeltje of stukje (verguld) blik. Op de foto Axiom luidsprekers, maar het is vrij snel herkenbaar. Zonder dit interconnect-stukje heeft bi-wiring geen zin, omdat de signalen aan begin en eind van de luidsprekerkabel exact hetzelfde zijn.
Het probleem van bi-wiring is, dat je mensen die niet 'geloven' in het verschil tussen verschillende kabels, bi-wiring dus automatisch ook onzin vinden. En meer een uitvinding van de hifi-handel, om zoveel mogelijk dure luidsprekerkabels te verkopen.
De wetenschappelijke tegenwerpingen hiertegen zijn, dat de het lage-tonen gedeelte van een luidspreker nu direct stroom haalt uit de eindversterker, en niet het signaal van de hoge-tonen beïnvloedt. Bovendien hebben twee parallele kabels een lagere weerstand, maar dat kun je ook al behalen door een dikkere kabel.
Bi-amping
Bi-amping lijkt op het eerste gezciht heel veel op bi-wiring. Dubbel set luidspreker kabels, op identieke manier aangesloten op de luidsprekers. Maar het grote verschil zit 'm aan het andere einde van de kabel: de versterker. Of liever gezegd: versterkers.
Want waar bij bi-wiring alle stroom uit dezelfde versterker gehaald wordt, wordt bij bi-amping voor hoog en laag aparte versterkers gebruikt. En dat heeft het voordeel, dat iedere versterker veel meer controle heeft over de losse luidspreker-units.
Actief en passief bi-amping
Normaal gesproken wordt het scheidings-filter in de ge-biampte luidspreker gebruikt. Dit heeft een nadeel: eerst wordt in de versterker het gehele frequentiespectrum van het audiosignaal versterkt, en daarna wordt een gedeelte hiervan weggefilterd in de luidspreker door het filter.
Door het scheidingsfilter voor de versterkers te zetten, hoeft de versterker alleen dat gedeelte te versterken, wat ook daadwerkelijk weergegeven wordt door de luidspreker die deze aanstuurt. Bovendien is het eenvoudiger om op signaal-niveau (lage spanning) te filteren dan op luidspreker-signaal (hoge spanning). Een absolute vereiste voor actief bi-ampen, zoals dit genoemd wordt, is dat het scheidingsfilter goed is afgestemd op de versterker, en dat de losse eindversterkers exact gelijk zijn; je kunt niet 'zomaar' twee eindversterkers gebruiken, omdat anders de verhouding tussen hoog- en laag niet meer klopt.
Actieve Luidsprekers
De ultieme oplossing voor dit probleem zijn actieve luidsprekers. Dit zijn luidsprekers waarbij de versterker en het actieve scheidingsfilter in de kast zelf zitten, en perfect afgestemd op de complete luidsprekerkast.
Hiervandaan kun je nog een stapje verder gaan: integreer de digitaal- naar analoog omzetter in de luidspreker, filter het signaal op digitaal niveau, en je hebt een perfecte afgestemd systeem.